Nineza
En o mío particular “canto d'o mundo ”miro de no deixar que eslampen d'a mía man zarrata e preta os año fuyideros d’o pasau bibito e prexinato.
De nuei m'afogan, tanimientres pretan, como si estasen estenazas, o mío peito penas e medranas biellas rescatadas por l'insomnio, memorias, imachens, bozes d'antismás (ixas que tenié zera de tresbatir ta cutio cuando las enristrió a muerte). Igual como o yoyó con o que chuga un nino. Igual como a ulor que torna a ro campo dezaga d'a plebia. Igual como o tauto suabe d'a primer morisqueta , d’ o primer amoroseo.
Reina d'a casa.
Mai me recontaba que cuando bi plegábanos en casa dende o lugar, an íbanos en berano a besitar a ra mía lola e a ras mías tías (a mai d'a mía mai e as suyas chirmanas: as dos casadas, que bibiban en o lugar e que culturaban o campo, e a soltera, que yera una “miajeta moncha” e que por no tener casa ni familia d'a cuala ocupar-se-ne, cudiaba d'a mía lola ), antis de cualsiquier atra cosa, a l’ora que estié a la cuala bi plegásenos, yo meteba en ringlera a ras moñacas e les pasaba rebista. Las clamaba por o suyo nombre e les demandaba qué eban feito en a mía ausenzia. Asinas restituyiba a normalidá d'o tiempo e a secuenzia d'os autos que me guarenziaban a protezión d’o mío redol. E a bida tornaba a fluyir dulza con as mías anseras e seguranzas: reina d'a casa con a mía catafila de moñacas.
As ninas d'o patio
De tota ra emigrazión en Cataluña en os ‘60 perén me tenié por privilechiata. En aquel bico d'Hospitalet, en os bloques de pisos (chicorrons grataziels en a demba, en ixe refuchio d’ as diasporas, an as mais por a finestra conbocaban con chilos a ros suyos fillos a minchar, yo yera d'as pocas que podeban tornar en berano a un paisache e a una familia que alzaban (en un puesto d'a cheografía d'ixo que allora , sinde complexos ni culpabilidaz, en a colechio clamabanos España) as esenzias, as parabras, os mons a ros que yo pertenexeba (sin custionar-me unatra cosa) por dreito, sinde uembra de duda.
Ixas pobras ninas d'o patio s’ estaban en Hospitalet tot o berano. O suyo orizón no yera so que a comba, as gomas, as chapas... Yo teneba un lugar, e lola e tíos e primos en ixe lugar. E siega, era e gallinas. Teneba río e montañas tenditas a ro sol e a l'aire.
Ta yo perén a o berano en o lugar yera una mena de territorio d'Arcadia feliz.
Espazios
Bibebanos en pisos muito chicorrons. De chen umil, treballadera se deziba allora.
Os cuatre rectanglos foratiatos por as finestras se repinchaban enta o zielo e se zarraban fendo un cuadrau que acubillaba aintro un patio. Ixe espazio interior yera l'alma, o esprito d'os bloques. Dintro se guisaba a bida, o cutiano, a fuego lento: de cocinilla economica, de fresqueras con barras de chelo gotiando, china chana peri sin aturar-sen, en o cubel azul. De baños semanals en o cubel verde. De Ceci, Loli, Luisi, Juani, Toñi, etc.
Sabados de tebeo e Tigretón. E tot e con ixo, a bida yera un cutiano esdebenidero d'escaleras a garra puesto.
2 comentarios:
Si a nineza ye a patria de l'ombre e d'a muller, as bibenzias d'a nineza en un lugar imprimen un caráuter espezial.
Ye fázil ta yo identificar-me con as sentitas e muito bien esprisatas remeranzas d'iste articlo.
Remeranzas de Rilke
Publicar un comentario