Parexeba dózil e de buen conformar, pero bien aintro amagaba una fortal empenta e teneba esclateras as mugas d’o comportamiento.
As fotos d'a suya chobentú yeran una cara que amostraba curiosidá, labada (nomás l'inescusable carmín e a tufa que dimpués se conoxerba entre nusatros como “l'arribaespaña”) e una gollada soniadora pero plena de recosiros, d'ilusions no bibitas por no poder-las adubir.
Talmén, en a casa d'os siñoricos an serbiba, pensaba en ixe primer amor que le “chitaba” os bersos d'os mayos y en o irremeyable d'a suya perda entre o espanto e o rebolizio d'os días bibitos en a suya adoleszenzia.
Me diz que conoxió a ros alamanes escuartando potes de lei condensada. Ers tamién yeran muito chobens, cuasi ninos, con os uellos ubiertos como platos a o mundo e a ra orror, e repetiban “dos, dos...” (dimpués de muito escurrir, creigo que deziban deutsch , deutsch ), mozez a ra fin, deseparatos d'os suyos ancoraches emozionals, buscando dar-ne protezión, con bella porzión de chicolate e una riseta roya, a ros ninos d'ixe recondito puesto d'a Peninsula, an encara se bi troban de cabo cuán bombas sin esclatar en casas e truexos, an tot ye machico pero agún duele.
E agora en a perola flotan as almondigas d'a zena que ha parau ta mai. O cuarto de custura replegato, o debantal posato con orden, cuasi amoroseo, en bella silla. Parexe crebadiza (“Zília, no tiens ni cuerpo ni alma...”) por cutia e obedién, pero mantiene, con o trango d'os años, a firmeza e a fe sin de fensiellas.
Esperanza, Bombolona de Propio
No hay comentarios:
Publicar un comentario