POEMA 15 DE BASEMIAS D’UN CAMPASOLO
REMERANZA DE BELS BAGAMUNDOS
He bisto bels pobres que dondían con a suya soledá por os camíns.
Ers conoxen bien os mons, as endrezeras, os alcorzes.
Ers conoxen millor que no denguno á ras chens d’istos lugars,
Conoxen bien as bordas e os biellos casals do acubilar-sen.
Sapen en qué casa mincharán u lis darán bella cosa,
E sapen do lis esfuriarán á peñazos en beyer-lis.
Sapen qué pastor lis dará de beber d’a suya bota
E cuálo lis acaniziará os cans ta fer-lis eslampar.
Nunca no beyé maldá en os suyos güellos cansos,
Me clamó ficanzia á suya serena güellada perdita,
L’adempribio d’o suyo, ta yo, tristo destín,
A prefunda conoxenzia d’os misterios e d’a vida.
¿Será talmén que en a suya trista soledá,
En o suyo chirmanamiento cutiano con a naturaleza,
Dimpués de tantas nueis de charrar solencos con as estrelas,
Bi abrán consiguito replecar a grandaria de Dios
U mesmo replegar d’Er bella siñal?
Fabián Castillo Seas
Bombolón retabillaire
No hay comentarios:
Publicar un comentario