IXOS SERS FANTESIOSOS
Ubríbanos os güellos enta politos zielos,
Baxo berdas selbas de cachigos prenébanos a fresca,
De claros manantíos bebébanos l’augua,
Chugar yera o nuestro quefer cutián,
E chugando aprendébanos á querer á ra naturaleza e á ra bida.
Dende chicoz crexébanos chunto á os animals,
Os biellos lolos nos amostroron a suya esistenzia,
E bibíbanos en un mundo d’estranios sers,
Con os que febas amistanza si tú lis ne dabas,
E por os que plorábanos por o suyo, a ormino traxico destín.
Deban nusotros s’ubriban mundos fantesiosos,
Capables de creyar falordias embelecatas
En o nuestro esistir de ninos inozéns :
E asina remero os lacuarcos de luengas greñas,
Que por a nuei se ficaban en as cambras
E abezaban en os peitos de mais que criaban,
E que espiguardatas en o leito sondormiban.
Os berdencos langartos de dos codas,
Que en o calibo escribiban o lumero d’a suerte.
Grallas que con nusotros conbibiban,
E aprendeban á charrar millor que as cacatugas.
Mixins que adormiban amán d’o fogaril,
E campaban toda ra nuei en broxas combertitos.
Moriziegos de tremoloso bolito
Que sosmesos á ras flamas renegaban.
Güitres que, con o suyo pando bolar sobre as casas,
Nunziaban en silenzio bella muerte…
Ubríbanos os güellos enta politos zielos,
Chunto á os arrigachuelos ascuitábanos falordias.
Fabián Castillo, bombolón retabillador
No hay comentarios:
Publicar un comentario