POEMA 13 DE BASEMIAS D’UN CAMPASOLO
A BEGATAS ME BORDÍA UNA GUAMBRA
Güé he plorato en ubrir os güellos,
E no sepo cuan aturará iste manantío de dolor.
Puede estar que se pasen días sin aconorto denguno
Pos o mío corazón á ormino amenista esbanzar-se.
Pensar en l’ombre dandaloso mirando-se a bida,
Galapatoniando sin d’equilibrio como un brozoso zapo,
Lurdamén andando por eslabadas leneras,
Buscando con delera bel anclache an amparar-se
En iste gran naufraxio que ye a suya esistenzia.
En istos días goso refuxiar-me en alteras tucas,
An ascuito remors cayendo sobre yo.
Rechiro a total manca de ditaladas umanas
E o silenzio granizo que cutio-cutio nos embadexe.
Igual como rabosa que fuye yo esnabeso ros mons,
No cato entazaga e no conoxco camins que m’enfilen,
Escobar-los toz deberba fer l’ombre tresbatito,
E como si tornase á naxer, escomenzipiar de nuebas.
Altera ye l’ambiesta que dende aquí columbro,
Altero ye o goyo que o esprito barafundioso rexenera.
Mas zereña a naturaleza s’amostra ta yo,
Zielo e tierra ubren grans branquils á o mío tristo corazón.
Fabian Castillo, bombolón retabillador.
No hay comentarios:
Publicar un comentario