jueves, 14 de mayo de 2026

EUSKARA GARA / SEMOS EUSKERA

Semos euskara e aquí bi semos. A ixena emos trazato a farcha d’o nuestro pueblo. Chalfegando sí, pero o cuerpo mos ha empetato entadebán; chino, chano, arradigándonos en a tierra.

O nuestro ye un cuerpo que se chupe con a sudor cuan petena; que leba con argüello os siñals d’a luita e d’o deseyo. O nuestro ye un cuerpo a o que li s’esbocan os traquitos cuan petena; que s’alticama; que s’escamalla; que s’estremoleze. O nuestro ye un cuerpo que rechita cuan petena; enriquindo-se de contino con as trasformazions, enantando perén.

Emos creyato un cuerpo que ha recorrito Sohüta, Urepele, Tutera, Hendaia, Barakaldo, Gasteiz, Eskoriatza…Un cuerpo que ha pataquiato por bardo, gudrón, yerba, espuña…que ha aprendito as parolas propias de cada redolada d’o país. Parixe que camina con pasos zereños pero o nuestro cuerpo tamién dandaleya. L’agana replanteyar-se as cosas e cambiar d’opinión si car fer-lo.

Tot o que o nuestro cuerpo quiere esprisar ye en euskara, pero no ye nomás euskara o que quiere esprisar. Deseya  fablar de cansera, de goyo, de poder, de penar. Tiene delera por roñar a beluns e por fer a riseta a belatros.

Os que mos demandaba-nos cuántos e cuántas semos, agora tamién queremos saper quí semos; dende do semos, a qué fin desembolicamos tot isto, qué ye o que ha feito manar o nuestro común esprito. “Semos euskera” dezimos, no pas  “soi euskera”. Fablamos de comunidá; de un cuerpo con os brazos ubiertos, que luze finestras en os uellos.

Un trango dezaga d’atro emos farchato un cuerpo que ye de totas e de toz. No cal ixuplidar-lo maitín, malas que mos en tornemos ta casa. O euskara ye o que ha farchato o cuerpo. As luengas son ferramientas de trasformazión, mos ufren un puesto ta poder bibir-ie. O euskera mos ha conzedito iste pueblo; por ixo charramos de ser, de fer. O euskera se fa, pero ser no ye cualsiquier cosa. Ser ye tamién estar-ie, dondiando, luitando.

Un trango dezaga d’atro, lebando en guiña o erenzio d’os debanpasatos. Semos plegatos dica aquí, sí, pero encara no emos rematato o camín. O presén se’n ba ascape. Se’n tornan os mostros antigos con o pelello mudato, pero con tot e con ixo, nusatros e nusatras emos creyato un cuerpo;  eterochenio, embrecato, zereño. E si ué bi ye aquí, bi será tamién maitín.

Semos euskera e bi semos aquí. Bi semos aquí e bi estamos en euskera

Imos entadebán.

Te’n biens?

Manifiesto Korrika, traduzito por Bombolona Panzarguala


No hay comentarios:

Publicar un comentario