Me cuacarba bolar igual como as alicas,
Ta tener asinas ixe zielo azulenco ta yo solo.
Tamién quererba nadar como ros pexes,
E tener ta yo as más prefundas gorgas e galachos.
Alufro en a nuei a luna plena con güellos de bobón,
Chirmán soi d’o claberet que a ormino me clama,
E solo deseyo bolar en a escura nuei dica er,
Pos conoxco as guambras encara millor que a casa mía.
Con o lusco, o chigán parpiello d’o mundo
Amonico se zarra, igual como un telón de teyatro,
E tot ixo que pasa en a nuei ye o mesmo que un suenio:
A nuei ye o estato natural, pos estié antis que a luz.
A nuei ye más serena, sin a enluzernadera luz solar
Os nuestros güellos alufran o corazón más prefundamén,
E s’ubren as finestras d’os nuestros sentimientos,
E l’eterno abracar-se amoroso d’ombres e mullers
S’amuestra más plateramén entre istas oras.
Escuras oras an as almas solencas eras mesmas s’alufran
E barallan con as suyas basemias firiens,
Dica trobar en funda soledá a dulza paz de l’esprito.
No quiero albandonar o gran suenio d’a nuei,
Por ixo, en ubrir-se de maitín o gran parpiello
E enzetar una begata más atra eszena de teyatro,
Yo me’n boi buscando fuens por as arriadas,
Badinas d’auguas frescas an entregar o cuerpo espullato,
E zarrando os míos parpiellos igual como un chicot telón,
Quedar-me goyosamén soniando ta cutio entre as guambras.
POEMA 6 DE BASEMIAS D’UN CAMPASOLO
Fabián Castillo
No hay comentarios:
Publicar un comentario