miércoles, 8 de abril de 2026

A BEGATAS ME BORDÍA UNA GUAMBRA

 POEMA 13 DE BASEMIAS D’UN CAMPASOLO
A  BEGATAS  ME  BORDÍA  UNA  GUAMBRA

 

Güé he plorato en ubrir os güellos,

E no sepo cuan aturará iste manantío de dolor.

Puede estar que se pasen días sin aconorto denguno

Pos o mío corazón á ormino amenista esbanzar-se.

 

Pensar en l’ombre dandaloso mirando-se a bida,

Galapatoniando sin d’equilibrio como un brozoso zapo,

Lurdamén andando por eslabadas leneras,

Buscando con delera bel anclache an amparar-se

En iste gran naufraxio que ye a suya esistenzia.

 

En istos días goso refuxiar-me en alteras tucas,

An ascuito remors cayendo sobre yo.

Rechiro a total manca de ditaladas umanas

E o silenzio granizo que cutio-cutio nos embadexe.

 

Igual como rabosa que fuye yo esnabeso ros mons,

No cato entazaga e no conoxco camins que m’enfilen,

Escobar-los toz deberba fer l’ombre tresbatito,

E como si tornase á naxer, escomenzipiar de nuebas.

 

Altera ye l’ambiesta que dende aquí columbro,

Altero ye o goyo que o esprito barafundioso rexenera.

Mas zereña a naturaleza s’amostra ta yo,

Zielo e tierra ubren grans branquils á o mío tristo corazón.

 

 

Fabian Castillo, bombolón retabillador.