Me cuacarba biachar por o mío corazón, d’ascuitar-li
Mientres escosco una fanega d’almendras, pensar e repensar
A nuestra condizión d’umans, o nuestro destín esconoxito.
Iste esmolaticheras que m’alcuentro entre as almendras:
¿Parará cuenta d’a suya enreble esistenzia?
¿Talmén siga goyoso en a suya condizión d’inseuto?
¿Porqué yo soi o qué soi e no atra cosa cualsiquira?
¿Tendrán os animals igual como yo tantas basemias?
¡Qué a mia esenzia corporia s’esmicaze dica estar polbo,
E milentas de bolismas de yo s’espardan por l’eter
E cadaguna d’eras m’amuestre esferens esperenzias:
Asinas yo poderba estar madrilla en bella gorga,
E tamién poderba estar cardelina engarcholata.
Poderba estar fuella xuta en l’agüerro,
E poderba estar minglana batalera.
Serba tamién o chabalín que fuye d’a cazata,
E serba tamién moiziego amagato en a espelunga.
Serba talmén tabonero en bel forato,
E serba talmén esparbero aguaitador.
Poderba estar moscallón bomboloniando,
E poderba estar alaiga bolandera.
Poderba estar limaco esbarizoso,
E poderba estar gurrión de canalera.
A tardi me se pasa alufrando-me a morfuga,
Rechirando atras cosetas que yo podese estar,
E m’espiguardau tanto que a zena ye sin fer,
E a fanega d’as almendras sin rematar d’escoscar.
POEMA 8 DE BASEMIAS D’UN CAMPASOLOBOMBOLÓN RETABILLLADORGOYOSA NABIDÁ Á TOZ
No hay comentarios:
Publicar un comentario